Nico W. Van Yperen
De Olympische Winterspelen van 2026 in Milaan liggen alweer even achter ons. Maar de inspirerende prestaties van ‘onze’ langebaanschaatsers en shorttrackers staan nog altijd in ons geheugen gegrift. Het zijn beelden van focus, samenwerking en veerkracht, kwaliteiten die we graag vertalen naar ons eigen leven.
Over inspiratie gesproken.
Ken je de 22-jarige freestyle skiër Eileen Gu, opgegroeid in de Verenigde Staten maar uitkomend voor China? Tijdens een persconferentie op de Olympische Winterspelen van 2026 zei de meervoudig Olympisch kampioene iets dat minstens zo veel indruk maakte als haar sprongen: “Door te sturen hoe je denkt, kun je sturen wie je wordt.”
En dat in een tijd waarin velen “op zoek zijn naar zichzelf”. In plaats van te ontdekken wie je bent, legt zij de nadruk op het creëren van wie je wilt zijn. Dat klinkt maakbaar, misschien wat Amerikaans optimistisch, maar het is meer dan alleen een inspirerende gedachte.
Wetenschappelijk onderzoek laat namelijk zien dat we onze denkpatronen daadwerkelijk kunnen trainen. Sporters doen het dagelijks: negatieve gedachten worden omgebogen naar taakgerichte focus. Wat je herhaalt, wordt sterker. Niet alleen in je gedrag, maar ook in je brein. Neuroplasticiteit heet dat: het vermogen van onze hersenen om zich aan te passen aan wat we denken en doen. Wie structureel anders leert denken en handelen, verandert aantoonbaar de ‘bedrading’ van het brein, vooral op jongere leeftijd.
Maar we zijn natuurlijk niet onbeperkt maakbaar. We ontwikkelen ons ook op basis van genetische aanleg, opvoeding en de kansen die we krijgen. In tegenstelling tot een schaatswedstrijd begint niet iedereen vanaf dezelfde startlijn. En niet elk doel is voor iedereen even haalbaar, hoeveel je ook probeert te sturen.
Misschien zit de inspiratie juist in die nuance.
Niet in het idee dat je alles kunt worden wat je wilt, maar in het besef dat je, binnen de grenzen die er zijn, wél invloed hebt op je eigen ontwikkeling. Hoe je denkt. Hoe je reageert. Welke richting je kiest. De ruimte zit in de manoeuvreerruimte tussen wat vastligt en wat veranderbaar is, tussen accepteren en verbeteren, tussen ontdekken en creëren.
Elke dag kun je, hoe klein ook, een stap zetten: een gedachte bijstellen, een gewoonte aanscherpen, een andere keuze maken. Misschien zonder direct spectaculair effect, maar wel richtinggevend. Net als Eileen Gu kun je stap voor stap sturen hoe je denkt, en daarmee wie je wordt.
Hoe inspirerend wil je het hebben?
