Naar boven
Sport050 logo
Hèt platform voor bewegend Groningen
Zoeken
Uitgebreid zoeken

Terug naar de plek: "Een tosti was een feest"

Voormalig international Willemijn Bos (1988) begon een kwart eeuw geleden met hockeyen bij GHHC in Haren. Na een carrière bij hockeyclub Laren en Oranje kwam ze terug op de Harener Holt, waar het gezin Bos vroeger al hele weekenden was te vinden.

Hoe kwam je bij GHHC terecht?
“Ik was een jaar of zes. Mijn oudere broer en zus speelden bij GHHC, ik ging altijd mee. Hockey zat in de familie. Ik begon bij de jongste jeugd, in de F-jes. Eerst alleen trainen.”

Toen bleek al snel dat je het heel goed kon?
“Dat realiseerde ik me toen niet zo. Ik wist wel dat ik het goed kon toen ik vanaf een jaar of tien steeds vervroegd naar de volgende leeftijdscategorie werd doorgeschoven.”

Wat was jouw talent?
“Mijn talent lag niet zozeer in hoeveel trucjes ik kon, dat ik vier man voorbij, ging en dan de bal in de kruising sloeg of zo. Maar ik kon goed passen en zag goed de ruimte, hoe je naar de goal van de tegenstander kon. Spelinzicht, dat had ik wel.”

Wie herinner je je nog uit die beginjaren?
“Ik was altijd samen met Elsemiek Groen, in de hele jeugd en erna, tot ik naar Laren ging. Zij ging toen naar Amsterdam. We speelden in teams met oudere jeugd, maar we hadden altijd elkaar. We hebben nog samen in het oranje gespeeld, met JongOranje op het WK.”

Wat voor club was GHHC?
“Een familieclub. Hele gezinnen hingen het liefst hele zaterdagen en zondagen op het sportpark rond. Wij ook. Eerst met je eigen team spelen, dan een wedstijdje met een ander team meedoen, dan met mijn ouders mee, naar de senioren kijken. De hele dag op het veld en bij het clubhuis. Daar kon je voor een kwartje een snoepzakje met kikkertjes en halvemaantjes vullen. En als we dan ook nog een tosti kregen, was het feest.”

Wie waren er, behalve Elsemiek, nog meer belangrijk voor je?
“Dan moet ik Angela Veeger noemen. Ik heb mijn hele jeugd training van haar gehad. Zij is zo goed in het bijbrengen van de basis, hoe je je stick vasthoudt, de bal moet raken, moet lopen met je stick. Die dingen heb ik heel goed van haar geleerd.”

Hoe was je terugkeer in 2016?
“Echt heel leuk. Ik was de club altijd blijven volgen, en zij mij. Er hing een shirt van mij in de kantine, ze zetten berichtjes over hun oud-speelster op social media, dat soort dingen. Het voelde als thuiskomen.”

FOTO ERIK BRAND