‘Soms heb je aan een blik genoeg’
Het gaat goed met het dameswaterpolo van zwemclub GZ TriVia. Vorig jaar werd het eerste team kampioen, waardoor het nu op landelijk niveau speelt. “Ze hebben plezier omdat het beter gaat, en het gaat beter doordat ze plezier hebben.”
Toen coach Herjan Reuten twee jaar terug bij GZ TriVia kwam, had de club één dameswaterpoloteam. Nu drie. Er kwam een grote groep over van studentenwaterpoloclub De Walvisch, onder wie Anneloes Struik, nu met een teamgenoot aanvoerder van Dames 1. Na het kampioenschap vorig jaar speelt haar team op landelijk niveau, mede dankzij de trainer van de dameswaterpoloërs, die privacygevoelig werk heeft en daarom niet met zijn naam in Sport050 Magazine wil. In het Helperzwembad vertellen Reuten, Struik en de trainer over de populariteit van het dameswaterpolo.
“Het Nederlands dameswaterpoloteam pakte brons op de Olympische Spelen in Parijs,” zegt Reuten. “De sport krijgt meer aandacht. Dameswaterpolo doet het goed, beter nog dan herenwaterpolo.”
Voor wie is waterpolo geschikt?
“Het is voor niemand ongeschikt”, zegt de trainer. “Maar als je op een hoog niveau wilt presteren, helpt het als je goed met je handen bent en longinhoud hebt.”
“Het mooist is als je alle zwemslagen al beheerst als je gaat waterpoloën”, zegt Reuten. “Maar je kunt het zwemmen ook bij het waterpolo leren.”
“Ik heb alleen maar zwemdiploma A”, zegt Anneloes Struik. “Ik vond zwemmen verschrikkelijk. Maar mijn vader zat op waterpolo. Mijn ouders hadden een vriendengroep waarvan iedereen op waterpolo zat, hun kinderen ook. Dus ja: toen wilde ik ook.”
Het staat bekend als een zware en ook harde sport.
“Er zijn tegenstanders waarbij we met krassen op de schouders uit het water komen.”
Er gebeurt van alles onder water.
Struik: “Ja. Voor de wedstrijd controleert de scheidsrechter van iedereen de nagels. Dat is niet voor niets. Maar zolang het respectvol blijft, blijft het leuk.”
Maar je moet tegen een stootje kunnen.
Reuten: “Het is een fysiek zware sport. Je moet constant watertrappelen, sterke benen hebben. Je moet moeite doen om de bal te krijgen, zorgen dat je arm uit het water blijft. Die fysieke uitdaging is ook het leuke.”
De trainer: “Hoe meer techniek je hebt, hoe makkelijker het wordt.”
Struik: “De lol is vooral in een team spelen, met je team en de trainer een tactiek bedenken en uitvoeren. Soms heb je aan een blik genoeg om te weten wat je moet doen. Dat is heel leuk.”
Na jullie kampioenschap spelen jullie in een landelijke competitie. Hoe bijzonder is dat, voor een Groningse club?
Struik: “Best bijzonder. We zijn nu het hoogst spelende team in Groningen.”
Hoe gaat het in de competitie?
“We hebben al punten gehaald, zelfs een keer gewonnen”, zegt de trainer. “Daar ben ik best trots op.”
Reuten: “De doelstelling dit jaar is handhaven. Dat is voor de eerste jaren reëel. En dan doorgroeien met de selectie.
Hoe ervaar je het niveauverschil in vergelijking met vorig jaar?
Struik: “Het gaat sneller. De tegenstander passt beter rond. Vorig jaar zaten we daar vaker tussen. We moeten onze eigen tactieken beter onder de knie krijgen.”
De trainer: “Ik probeer de handelingssnelheid omhoog te krijgen, door dingen in te laten slijten, vaker en langer dezelfde oefeningen te doen. Bij Dames 2 en 3 coach ik meer op plezier. Dames 1 is vooral competitief. Ze hebben nog steeds veel plezier, omdat het ook beter gaat, en het gaat beter omdat ze plezier hebben. Dat probeer ik te bevorderen.”
“Ik vind gezelligheid nog steeds belangrijker dan winnen”, zegt Struik. “Maar ik wil wel heel graag ook winnen.”
Het nieuwste Sport050 magazine online lezen? Klik hier.